δεν έχω στα αλήθεια κάτι να πω.

χμ... οι τελευταίες μέρες...
σταμάτησα να μιλάω με την Κ. αφού της είπα ότι εγώ σα φίλος δεν μπορώ να τη δω και τέλος. βέβαια της έστειλα την επόμενη να έρθει σπίτι μου γιατί περνάω ωραία μαζί της και να της δώσω και το δώρο της, είπε θα έρθει κάποια στιγμή και από τότε 2 βδομάδες, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση που λένε...
θα τη δω στον Πλαταμώνα, καλώς ή κακώς, δεν ξέρω πώς θα είναι. τη σκέφτομαι....

και βρήκα και μια κοπέλα που είχα 9 σχεδόν χρόνια να μιλήσουμε (οι κλασικές περιστασιακές παρέες του πρώτου έτους) και με θυμόταν! και εγώ τη θυμόμουν! και βγήκαμε μια φορά, και μου στέλνει, δεν ξέρω τι θέλει. της είπα ένα βράδυ αν θέλει να κάνουμε τίποτα μεταξύ αστείου και σοβαρού και είπε από αύριο γιατί νυστάζει. το κακό είναι, οτι δεν λέω, λίγο φλέτρτ όλα καλύτερα τα κάνει κ μου λείπει λιγότερο η Κ. αλλά σκέφτομαι.... ότι λέμε τώρα... αν ποτέ μου πει "δεν έχεις καταλάβει ότι τόσο καιρό θέλω κάτι..." θα απαντήσω ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που μου είπε η Κ. κ τη θεώρησα πολυ μαλακισμένο.

"όχι, δεν είχα καταλάβει κάτι, θέλω κάποιον άλλον χρόνια τώρα, αλλά δεν έχω πρόβλημα να κάνουμε κάτι, αλλά χωρίς να σημαίνει τίποτα αυτό, αν συμπαθώ κάποιον πολύ είναι πολύ μπερδεμένα για εμένα τα όρια φιλίας και ερωτισμού"

το πιστεύω. αλλά να μου το πει το πιτσιρίκι που του ρίχνω 6 χρόνια? και πού ξέρει? και εγώ μαζί της είμαι ερωτευμένος. και χέστηκα να φασωθούμε. και ωραία, αυτό έγινε, και το σταμάτησα πολύ γρήγορα. δεν ένιωθα τίποτα. μου το είχε γαμήσει με τον γαμημένο πρόλογο της. εγώ ήθελα να τη φιλήσω και να νιώσω αγάπη, ή να πάει προς τα εκεί, όχι "it's not a big deal, ηρέμησε!"

για εμένα ήταν μια χαρά big deal αφού 2 χρόνια έσκαγα να τη γνωρίσω.

αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα.

δεν καταλαβαίνει πώς είναι να είσαι μόνος σου. μένει με τα αδέρφια της, έχει τόσο καλές για αυτή φίλες, είναι αυτονόητο ότι θα της πούνε ό,τι και να κάνουν, δε χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα.

δεν καταλαβαίνει πώς είναι να μη θεωρείς τίποτα πια δεδομένο απότομα, να μαθαίνεις τις περισσότερες φορές ότι οι φίλοι σου βγήκαν και πήγαν πχ για μπάνιο την επόμενη και "κάποια στιγμή ρε... θα κανονίσουμε και μαζί... μην κάνεις έτσι"

και της το είχα πει τη 2η φορά που βγήκαμε, που όλα χαζομάρες και αστειάκια ήμασταν, πως ότι και να κάνω, όσο και να κάνω ότι γελάω, όταν γυρίζω σπίτι μου είμαι μόνος μου, ότι δεν έχω κανέναν στα αλήθεια. και φάνηκε πώς τίποτα δεν κατάλαβε.


η χαζομάρα του να είσαι νέος. όλα αυτονόητα. μεγάλωσα.... μιλούσα πριν με μια φίλη μου που σαν άτομο με γνώρισε πρόσφατα, και της έλεγα πράγματα που έκανα σε φίλους παλιά, σε οικογένεια, που αν κάτι δε μου άρεσε δεν το είχα και σε τίποτα να πετάξω κάποιον έξω από το σπίτι, είτε ήταν συγγενής είτε όχι... τώρα δε θα το έκανα σχεδόν με τίποτα αυτό, όχι τόσο από ευγένεια, όσο γιατί θα ζύγιζα τα πράγματα και θα σκεφτόμουν τις συνέπειες.

όταν είσαι μικρός, δεν υπάρχουν συνέπειες, και αν υπάρχουν... δε σε νοιάζει. όλα είναι ρευστά. και εσύ και οι φίλοι σου και όλα. η ζωή σου. όσο μεγαλώνεις... οι φιλοί σου έχουν μόνιμες σχέσεις, μόνιμες δουλειές και δεν πρόκειται να ασχοληθούν και πολύ με την κάθε μαλακία που σου ήρθε στο κεφάλι. ούτε εγώ ασχολούμαι. αλλά εγώ δεν το έκανα και ποτέ. στα αρχίδια μου ήταν όλος ο κόσμος. εκτός αν ήταν κάτι που ήταν όντως σοβαρό και τότε ήμουν όντως εκεί. αλλά για αυτά που θεωρούσα παπαριές, ούτε για αστείο να ασχοηθώ.
μέχρι που κατάλαβα ότι και εγώ χρειάζομαι κάποιους κάποιες φορές, αρκετές φορές, πολλές φορές, συνέχεια...

μέχρι που άτομα και συνθήκες με έκαναν καλώς ή κακώς να σταματήσω να θεωρώ ότι είμαι ανώτερος σε ΟΛΑ από το 99% των ανθρώπων που ξέρω. λίγο η σχολή, λίγο η πρώτη χυλόπιτα στα 24... (μέχρι τότε απο τα 17 τουλάχιστον δεν είχα ακούσει όχι...), λίγο ότι κατάλαβα ότι οι φίλοι που νόμιζα ότι πάντα είχα για backup δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά...

ωραία. και όλοι λένε ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος, ότι δεν είμαι τόσο σκληρός, ότι καλύτερα και μαλακίες... ας είχα την ευκαιρία, ας ήταν όπως παλία, και λίγα πράγματα θα άλλαζαν, ίσως μόνο θα σκεφτόμουν και το τι ακολουθεί ένα χωρισμό ώστε να έχω φροντίσει. τίποτα άλλο.

τα σκέφτομαι αυτά επειδή πρόσφατα πήγα Λάρισα, και δεν είπα στην παλία μου παρέα ότι πήγα, και με πέτυχαν έξω και ένας άρχισε να με πρήζει "γιατί δεν είπες τίποτα έστω απο msn" και εκεί του είπα οτι εκεί τον έχω κάνει block για να μη με ενοχλεί (με λίγη γαρνιτούρα για να μην ακουστεί τόσο κακό.) και μου είπε ότι θα με κάνει delete και του είπα πως δε με νοιάζει
ήταν οι μέρες που ήμουν 100% οτι η Κ. με θέλει πολύ κιόλας και θα το σκεφτώ... που επιτέλους θα ξεφορτωνόμουν όλους αυτούς που πραγματικά με πρήζουν με πράγματα που δε με ενδιαφέρουν τόσα χρόνια, μετά το 2007 είναι αυτό, πάντα... που όταν θέλω να τους πω ότι κάτι έχω δε με ακούνε, που με δουλεύουν για ότι νιώθω, που κάνουν πλάκα με τα αισθήματα μου και με όλα.

με άτομα που χρόνια θέλω να τους πάρει ο διάολος και να τους σηκώσει και να τους πω τι στα αλήθεια πιστεύω για αυτούς, το πόσο ΗΛΙΘΙΟΙ είναι, το πόσο βαρετοί και απαίσιοι, και δεν το κάνω γιατί θα είμαι μόνος μου τα περισσότερα βράδια, που ήδη είμαι, αλλά δε θα μου μείνει κανείς πια.

τα άτομα που τους λες "είμαι τόσο μόνος μου, νιώθω ότι δεν έχω κανέναν πραγματικό φίλο" και αντί να σκεφτούν το τι νιώθεις σου θυμώνουν λέγοντας "εγώ δηλαδή δεν είμαι φίλος σου?" και τους πειράζει. αυτό πίστευω είναι καλό τεστ. ποιος είναι τι. αρχίδια φίλος είσαι ρε! ΑΡΧΙΔΙΑ! ακούς κάποιον φίλο σου να σου λέει πόσο μόνος είναι και εσύ να θυμώνεις επειδή δε θεωρεί κάτι για εσένα. να φας σκατά μετά από αυτό. μαλάκα.
και όλοι οι φίλοι που κάνουν σαν γκόμενες. "τι είμαι εγώ για εσένα"  "εγώ σου έστειλα αλλά εσύ όλο δεν μπορούσες ή δεν ήθελες" ΜΑΛΑΚΑ! για ποιο γαμημένο λόγο δεν ήθελα σκέφτηκες ποτέ? τι σκατά νιώθω? πως σκατά περνάω? ότι ρε γαμώτο.. δεν μπορώ να φοράω όλη μέρα μια μάσκα και να το παίζω οκ, και μπορεί να σε πρήζω κάποιες φορές, αλλά επειδή ξέρω ότι πραγματικά δε σε νοιάζει, προσπαθώ να μην το κάνω μπας και ξαναβγούμε ποτέ, γιατί φίλοι δεν είμαστε, τουλάχιστον κάνουμε παρέα. γιατί όταν έλεγα τι νιώθω 9/2007 έχασα πολύ κόσμο που με χαρακτήρισε "ανυπόφορο" και "γκρινιάρη" και σταμάτησε να μου κάνει παρέα και με έθαβε πίσω από την πλάτη μου. ως και ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ...

το μόνο πράγμα που εκτίμησα ήταν μια μέρα στη Θεσσαλονίκη το 2007 που έλεγα σε ένα παιδί από την παρέα μου τι νιώθω και μου είπε ευθέως "κοίτα, πρώτη και τελευταία φορά που σε ακούω, δεν έχεις καμία σχέση με το πως ήσουν και αν συνεχίσεις έτσι εγώ σταματάω να σου κάνω παρέα, θα σου πω τι πιστεύω, και κάνε ότι θέλεις, αλλά μη συνεχίσεις να με ρωτάς, πρώτη και τελευταία φορά."

μου φάνηκε τόσο μαλάκας εκείνη τη στιγμή...τόσο σκληρός μαζί μου, την περίοδο που δεν μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ, που σκεφτόμουν διάφορα και το μόνο που ήθελα ήταν να ακούσω μια θετική κουβέντα και ας ήταν και ψέματα... αλλά όσο σκέφτομαι εκείνα που μου είπε... είχε δίκιο. και εγώ τα ίδια είπα σε φίλη μου πρόσφατα που με έπρηζε για κάποιον σε σημείο που δεν άντεχα πλέον να τη βλέπω και από κολλητοί έκανα ένα 6μηνο να την ξαναδώ μπας και αλλάξει.

το θέμα είναι, ωραία, άλλαξα κάπως, πρήζω το 10% όσο έκανα παλιά, αλλά δεν έχω σε κανέναν πια τίποτα να πω, μην τυχόν και τον ενοχλήσω, νιώθω μονίμως βάρος σε όσα άτομα μίλησα τότε.
και τους μισώ καμιά φορά. φίλοι ήμασταν γαμώτο. και ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου μέχρι τότε. φίλοι ήμασταν. ΦΙΛΟΙ ΓΑΜΩΤΟ! όχι γνωστοί. ΦΙΛΟΙ!

δεν ήταν αυτονόητο? αυτό εννοούσα ότι η άλλη η ηλίθια δεν καταλαβαίνει. ότι μπορεί να έχει 3 χρόνια κόλλημα με κάποιον, μπορεί ένα χρόνο να περιμένει, αλλά από ότι είδα, οι φίλες της την ακούνε, τη συμβουλεύουν (να κάνει κάτι μαζί του βέβαια, δεν καταλαβαίνω καν το λόγο, όταν λένε ότι ειναι πολύ μαλάκας μαζί της, αντί να κάνει κάτι με εμένα...) αλλά ότι και να της λένε... την ακούνε γαμώτο. δεν της είπε καμιά "μη με πρήζεις άλλο με τον μαλάκα σου, αν θες να περιμένεις, περίμενε αλλά εμένα μη με ενοχλείς άλλο..."
γιατί εμένα αυτό μου είπαν σχεδόν όλοι τότε, εκτός απο 1-2 άτομα... που άλλαξαν πρόσφατα συμπεριφόρα, βρήκαν κοπέλες, ζούνε τον έρωτα τους και χέστηκαν πια για τα πάντα.

ξέρεις μια ζωή... έλεγα απότομα και σκληρά σε όλους "ουδείς αναντικαταστατος" υπεροπτικά, και πολύ με θαύμαζα που το έκανα αυτό. πάντα ήμουν ο απόλυτος νάρκισσος, που τα έκανα όλα για να με θαυμάζω. ναι ωραία ουδείς... αλλά πρέπει να υπάρχει υποψήφιος για να αντικαταστήσει κάποιον, όταν δεν υπάρχει... αν σου ξεφουσκώσει το λάστιχο, πας και με σχετικά ξεφούσκωτο, δεν το βγάζεις εντελώς μέχρι να βρεις άλλο...

το θέμα είναι ότι έχω σταματήσει να βρίσκω αντικαταστάτες καιρό τώρα... πάντα έβρισκα. δεν ξέρω. ίσως υπάρχουν αλλά εγώ βαριέμαι το 99% των ανθρώπων. αν ο άλλος δε μου μοιάζει σχεδόν σε όλα, αν διαφωνούμε έστω και σε λίγα πράγματα τον βαριέμαι. θέλω να μου μοιάζει ώστε να με θαυμάζει.

και ξέρεις. η Ελένη δε μου έμοιαζε νομίζω. προσπαθούσε. και όσο και να νόμιζε ότι εγώ ποτέ δεν προσπάθησα να την καταλάβω, νομίζω την κατάλαβα πολύ. περισσότερο από ότι ήθελε. και μου έμοιαζε σε πολλά εσωτερικά. και την αγαπούσα ό,τι και να έγινε. η ελένη μπορεί σε κάποια πράγματα να μη με κάλυπτε όντως, αλλά σε κάποια άλλα που τα είχα αφήσει στην άκρη χρόνια, με κάλυπτε όσο κανένας άλλος μέχρι τώρα. με έκανε να νιώθω ότι όταν της μιλάω με καταλαβαίνει. μπορεί όταν με είχε αγκαλιά να μην ένιωθα στοργή κτλ που ήθελα, αλλά από την πρώτη μέρα ένιωθα ότι με καταλαβαίνει. και αν ήθελα κάτι από αυτό το καλοκαίρι μετά από το να αλλάξει η Κ. γνώμη και να μου πει ότι με θέλει, αν και με έχει ξενερώσει... θα ήταν να δω την Ελένη, να κάνουμε βόλτες, να μιλήσουμε, να δούμε ταινίες, να κάνουμε τόσα πράγματα, που οι συνθήκες και εγώ δεν αφήσαμε να γίνουν όσο ήμασταν μαζί. έστω σα φίλοι. νομίζω δεν τη συμπαθει κανείς από όσους ξέρω, όλοι μου λένε μαλακίες. αλλά αν αγαπάς όντως κάποιον δεν αλλάζει...

μπορεί αν στο είπα αργά, μπορεί να μην είχε πλέον νόημα. αλλά ξέρεις... το εννοουσα. και δε θα σε άφηνα ΠΟΤΕ να φύγεις από τη σχολή σου, όσο και να το ήθελα, που το ήθελα για να σε βλέπω. άλλο ήταν το καλό για εσένα. έχω απορία, αν πίστεψες ποτέ αυτό.θα ήθλα να μαθαίνω καμιά φορά νέα σου, αλλά μόνο αν είσαι καλά και αν έχεις φίλους ρωτάω. τίποτα πιο προσωπικό. αφού ξέρω ότι δε θες καμία σχέση μαζί μου... :-(
και από ότι βλέπεις... το τηρώ. και ας σκέφτομαι κάθε μέρα να σου στείλω να βρεθούμε εδώ και μήνες. ευτυχώς μένεις 780 χλμ. μακριά μου...

και ξέρεις, μένει η αδερφή μου σχεδόν απέναντι σου.. και κάθε φορά που πάω από εκεί δε γίνεται να μην κοιτάξω αν είσαι εδώ. εσύ άραγε με σκέφτεσαι ποτέ?
σου είχα αφήσει τις Ερωτικές Επιστολές του Προφήτη, το διάβασες? μου είχε πει η Βάσια στην Γ Λυκείου να το διαβάσω και πόσο μου άρεσε... ευτυχώς ξαναβρήκα το δικό μου, γιατί το άλλο δεν ήξερα πότε θα σε ξαναέβλεπα. έχεις και ένα μπλουζάκι μου, ελπίζω να υπάρχει. το θέλω...
είχες πει όταν έφυγες ότι θα το φορούσες και θα με σκεφτόσουν, αλλά επειδή δε νομίζω να συμβαίνει πια αυτό...
εγώ κοιμάμαι ακόμα με το Τσουκ, σχεδόν κάθε βράδυ όσο είμαι στην Αθήνα... κάτι βράδια που τα παίζω εντελώς του μιλάω, και νιώθω όμορφα. έχω τρελαθεί εντελώς ε?

ίσως. αλλά ακόμα θυμάμαι πως είναι να είσαι καλά, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πως είναι να το νιώθεις κιόλας...


φανταστικοί φίλοι, φανταστικές σχέσεις, φανταστικοί διάλογοι, φανταστική ευτυχία, πραγματική δυστυχία.

γιατί ρε συ έτσι? κάποτε ήμουν τόσα υποσχόμενο άτομο... δεν ξέρω. πόσοι χειρότεροι τα πήγαν καλύτερα. όλοι. γιατί έτσι? ίσως επειδή πίστευα ότι η κλίση και το ταλέντο είναι αρκετό για να πάνε τα πράγματα μόνα τους καλά όπως μέχρι το λύκειο, και βαριόμουν, και προτιμούσα να έχω μια σχέση έστω και βαρετή (όχι με εσένα...) από το να τολμήσω κάτι άλλο. και έχασα τόσα χρόνια.
όταν σε γνώρισα άρχισαν όλα, καλά και κακά.

τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο ξανά....

ΥΓ. εκείνη η μέρα κάτω από τη γραμματεία, στη γωνία... εκείνη τη στιγμή δε θα την ξεχάσω ποτέ. που σε κοίταξα και σου είπα "πόσο όμορφη είσαι? δεν υπάρχεις ρε..." το εννοούσα όσο τίποτα. και ήσουν...

Falling Down

12/2007 - 6/2010

και πάντα τόσο επίκαιρο. :-(

Falling Down

Once was a man who consumed his place and time
He thought nothing could touch him
But here and now it's a different storyline
Like the straw he is clutching

Why has the sky turned grey
Hard to my face and cold on my shoulder
And why has my life gone astray
Scarred by disgrace, I know that its over

Because I'm falling down
With people standing round
But before I hit the ground
Is there time
Could I find someone out there to help me?

Howl at the wind rushing past my lonely head
Caught inside its own motion
How I wish it was somebody else instead

Howling at all this corrosion

Why did the luck run dry
Laugh in my face, so pleased to desert me
Why do the cruel barbs fly?
Now when disgrace can no longer hurt me

Because I'm falling down
With people standing round
But before I hit the ground
Is there time
Could I find someone out there to help me?

You see I'm falling down
With people standing round
But before I hit the ground
Is there time
Could I find someone out there to help me?
I don't know.... Why... 

Duran Duran

θυμάμαι ήμουν στην Ξάνθη και έβάλα ένα φίλο μου να μου το αγοράσει μήπως δε βρίσκω μετά τη deluxe έκδοση, άσχετα που πρόσφατα το βρήκα ως και 5 ευρώ... και το πήρα δώρο στην αδερφή μου...

στην αρχή δε μου άρεσε σχεδόν καθόλου το cd, τώρα πια το λατρεύω, το έχω ακούσει άπειρες φορές...

παράπονο

αυτό με έχει πιάσει.

"εγώ σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και δεν ξανακάνω σχέση"
γιατί πάντα υπάρχει ένας μαλάκας πριν από εμένα που όχι μόνο με κάνει να πληρώνω τα σπασμένα, μου λέει η άλλη ότι είναι κολλημένη ακόμα μαζί του...

και γιατί να είμαι τόσο γκαντέμης? τη μέρα που της είπα δεύτερη φορά ότι τη θέλω θυμήθηκε μετά από 9 μήνες να του πει ότι θέλουν να μιλήσουν...

γιατί ρε γαμώτο?

υποτίθεται αλλάζω φίλους και παρέες για πλάκα, δε με νοιάζει και πολύ, αλλά θα ήθελα πολύ να έχω έναν φίλο να του μιλήσω και να νοιαστεί και να μην αρχίσει να μου λέει για τα δικά του όπως μια φίλη μου.
παλιά είχα 1-2 τέτοιους φίλους. τώρα δεν έχω κανέναν.
facebook... 480 "φίλοι" και όταν ψάχνω κάποιον να βγω κανείς δεν απαντάει, κανείς δε θέλει να με ακούσει, κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά... εντάξει καμιά φορά είμαι κουραστικός, αλλά ποιος σκέφτεται πώς είναι η ζωή μου 2,5 χρόνια τώρα ενώ πριν ήταν καλά σχετικά... αν κ από το 2006 είχαν αρχίσει κάποια προβλήματα...
και πρέπει να πάω και στρατό στο τέλος του χρόνου και θα ήθελα να έχω έναν άνθρωπο να με νοιάζεται και να με βλέπει όπως είχαν οι φίλοι μου. και εγώ το στρατό το φοβάμαι πάρα πολύ, ότι δε θα αντέξω εκεί μέσα.

σκέφτομαι τι είχα κάποτε, και δε μου έφταναν όλα αυτά, τα θεωρούσα λίγα, αυτονόητα, και πάντα ήθελα κάτι καλύτερο, πίστευα ότι πάντα υπήρχε, πάντα μου άξιζε και πάντα θα το έχω.

και τώρα μόνο ένα βράδυ που είχε έρθει κάποια σπίτι μου μιλώντας μου για τον άλλον, και δίνοντας μου ένα φιλί χωρίς να το εννοεί μου έφτανε... κι ας ήμουν ξαπλωμένος πάνω της ονομάζοντας το "αγκαλιά" επειδή το χρειαζόμουν. κ ας με έβαλε να κάνω μασάζ πόση ώρα και αυτή χωρίς να με πάρει μια αγκαλία μετά, γιατί ποτέ για εμένα κάτι και μόνο εγώ να κάνω τα πάντα?

δεν είναι σωστό ρε γαμώτο. και βλέπω κάτι φίλους μου που είναι μαλάκες να έχουν μια να τους λατρεύει, ή και άλλους που είναι μια χαρά παιδιά να τους πηγαίνουν όλα καλά, κι εμένα μόνο να με χρησιμοποιούν...

δεν μπορώ να καταλάβω. και θέλω τόσα να της πω, και ούτε να τη βρω μπορώ, ούτε να με καταλάβει την ενδιαφέρει. και με ρώτησε "μήπως είσαι ερωτευμένος?" λες και μιλούσαμε για τρίτο πρόσωπο. και τι να πω? "ίσως..."
ίσως...

τόσα χρόνια προσπαθώ να είμαι αρεστός σε πολλά άτομα που θέλω να είναι κοντά μου, και οκ, σε μερικά που είναι κάπως κοντά μου, κάνω καφρίλες, αλλά πραγματικά δε με γεμίζει η παρέα τους, παρά μόνο με κουράζει. γιατί τα μόνα άτομα που εκτιμούν την παρέα μου, είναι άτομα που είναι εντελώς μόνα τους και δεν έχουν φίλους, σχέση κτλ. πράγμα που και με πιέζει, και δε με ενδιαφέρει και τόσο.

2 μέρες τώρα ζαλίζομαι, πονάω, νιώθω άρρωστος, κουρασμένος.
δεν ξέρω τι να κάνω.
δεν περνάνε όλα αυτά τόσο καιρό με τίποτα.
τα πάντα μπορώ να συγχωρήσω. όχι όμως την αχαριστία και την εκμετάλευση. απαιτώ στοιχειώδη ευγένια από κάποιους ανθρώπους. δε ζήτησα να μου πει ναι στο μήνυμα να βγούμε, αλλά έστω ένα όχι, να μην περιμένω και μετά όταν είπε σόρρυ, να το εννοεί, και να μην πει "ακόμα να μάθεις τη συμπεριφορά μου?"
αυτό δηλαδή τα συγχωρεί όλα? ότι εγώ φταίω που τόλμησα να στείλω να πάμε μια βόλτα και εγώ φταίω που ήθελα τόσο να τη δω που δεν κανόνισα τίποτα μήπως τελευταία στιγμή μου πει ναι? εγώ φταίω? που κατάλαβε ότι θύμωσα και τίποτα δεν έκανε για να αλλάξει? γιατί να φταίω πάντα εγώ χωρίς να έχω κάνει κάτι?

μόνο να σε δω ήθελα ρε γαμώτο...
τόσα πολλά ζήτησα? :'(

και έχεις και γενέθλια σήμερα. και εγώ σου έφτιαχνα κάτι με πολύ κέφι για να σου αρέσει, για να σε εντυπωσιάσω.
"για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις, κυλιέσαι στους δρόμους, πλακώνεσαι..."
θυμάσαι που στο είπα? και την επόμενη μου έστειλες ότι το ακούς και με θυμήθηκες? μια βδομάδα τώρα από αυτό με έχεις κάνει να κλαίω κάθε μέρα.
και δεν το αξίζω αυτή τη φορά. ούτε αυτή τη φορά.

μόνο στην Ελένη δεν κρατάω κακία γιατί πολλά τα άξιζα.
α ρε Ελένη, κάποιες βραδιές πόσο θα ήθελα να σε είχα εδώ για παρέα...
νομίζω δε θες να με ξαναδείς, αλλά εγώ πολύ θα το ήθελα, σε ένιωθα δικό μου άνθρωπο, και εγώ ένιωθα δικός σου, ότι και να σου έκανα.
ελπίζω να σε δω κάποτε.

καληνύχτα...

ok... δε ζω τελικά

δεν έχω κάτι να πω.
απλά δεν μπορώ να καταλάβω, σε κακό το έχει να  μου φερθεί μια φορά κάποιος σωστά?

και να μη μου πει "ναι ξέρεις... είσαι πολύ καλός, αν με είχες γράψει λίγο μπορεί να είχε γίνει κάτι, εγώ θέλω έναν κάτι χρόνια τώρα και είναι πολύ μαλάκας όμως..."

με πιάνει το παράπονο ΞΑΝΑ γιατί έφαγα πολλές ώρες και αρκετά χρήματα τις τελευταίες μέρες για να φτιάξω ένα δώρο πρωτότυπο και έξυπνο, το οποίο έπρεπε να είναι έτοιμο άυριο, αλλά δε θα το τελειώσω.


γιατί για 3η φορά έστειλα να βγούμε και δε μου απάντησε καν μέχρι αργά το βράδυ, ότι σόρρυ, το ξέχασα. κι εγώ περίμενα όλη μέρα ξανά πάνω απο το κινητό, όπως και κάθε μέρα, από το βράδυ που με φίλησε αν και μου είχε εξηγήσει ότι δε σημαίνει τίποτα και απλά είναι φιλικά. αλλά εγώ πίστευα ότι αν δε στείλω 3-4 μέρες θα της λείψω και θα με ψάξει. αλλά όχι μόνο δεν έγινε αυτό, δε μου απάντησε καν...


και είναι ΑΔΙΚΟ γαμώτο επειδή κάτι μήνες τώρα ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ κ το καθετί που κάνω περιστρέφεται γύρω από αυτή. και ψάχνω ποδήλατο για να τη βλέπω πιο συχνά, και δεν κανονίζω με κανέναν ποτέ τίποτα μήπως μου πει να βγούμε, και κάθομαι και της φτιάχνω πράγματα, της γράφω cd, και αυτή να να αδιαφορεί. από τη μέρα που της είπα πως τη θέλω και λίγο πριν που μου είπε ότι θυμήθηκε μετά από πόσο καιρό ότι θέλει ακόμα τον άλλον. γιατί? επειδή της φέρθηκε σκατά και έγω κάνω τα πάντα το βρήκε πολύ λογικό αυτό...

δεν καταλαβαίνω. κυρίως δεν καταλαβαίνω τι έχει συμβεί 2,5 χρόνια τώρα και μου φέρονται όλες τόσο άσχημα και αδιάφορα... συνέχεια σκέφτομαι μήπως όντως πληρώνεις κάποια στιγμή τις μαλακίες που έχεις κάνει σε κάποιον που δεν έφταιγε γενικά. γιατί μετά την Ελένη που όντως ήμουν πολύ κακός, ψάχνω να βρω κάποιον να μου φερθεί όπως αυτή τότε, και ούτε καν στο 1% δεν το βρίσκω. είμαι όσο πιο καλός, ευγενικός, γλυκός και υποχωρητικός μπορώ για να μη χαλάσω χατήρι και δεν παίρνω τίποτα, μόνο αδιαφορία και καμιά φορά εκμετάλευση.

δεν είναι δίκαιο ρε γαμώτο. θα πάω Λάρισα σκέφτομαι. 8 μέρες καθομαι και περιμένω να ξαναέρθει σπίτι μου γιατί θέλω πολύ να ξαναγίνει κάτι, αλλά δε τη νοιάζει. όλο με τις φίλες της θέλει να είναι. και όποτε θέλει με θυμάται. ναι και ξέρω, μου τα είχε πει αυτά, κι εγώ τα δέχτηκα. αλλά τα δέχτηκα γιατί το είδα σαν πρώτο βήμα για τα υπόλοιπα που ήθελα. όχι σαν τελευταίο και μέχρι εκεί.

δεν αντέχω άλλο να είναι όλα τόσο άδικα απέναντι μου. μόνο άτομα που δε με ενδιαφέρει καν να μου φέρονται καλά το κάνουν. όσοι με νοιάζουν με πληγώνουν συνέχεια...

oκ ζω

λοιπόν μιας και έιδα πως είχα κάτι επισκέψεις, πράγμα που δεν περίμενα...

ζω, είμαι καλά (λέμε τώρα)
και σύντομα ή θα είμαι τέλεια ή θα με μαζεύουν με τα κουταλάκια!

πάντως I'm in love!!!

είναι θεότρελη! ΛΟΟΟΒ!

επίσης! επειδή ποτέ δεν ξεχνάω κάποιον άνθρωπο που πέρασα πράγματα μαζί του, οποιονδήποτε άνθρωπο, ό,τι και να έχει γίνει... και απλά δεν ήθελα να ενοχλήσω...

Ελένη, χρόνια πολλά για τις 7/5 που είχες γενέθλια και χρόνια πολλά για τη γιορτή σου που έρχεται! το αγελαδάκι (παιδί-τσουκ) καλά είναι (καλά χέστηκες αλλα οκ!) και σε χαιρετάει! χτες κοιμηθήκαμε αγκαλίτσα!

ελπίζω να είσαι καλά, να περνάς καλά και να έχεις βρει κάτι που να σου αξίζει και να μην αναλώνεσαι σε μαλακίες.

όσο για μια ανάπαντητη το καλοκαίρι... πρώτον είχα πιεί πολύ, δεύτερον δεν ήμουν καθόλου καλά εκείνο το βράδυ και σε σκέφτηκα. συγνώμη αν σε αναστάτωσα.

κάποια στιγμή θα ήθελα να τα πούμε σα φίλοι και από κοντά. μου έλειψες κάπως, αν και δυστυχώς έχω αρχίσει να ξεχνάω πως είναι να σε βλέπω live, αν και πιστεύω ότι θα έχεις αλλάξει πολύ. περίεργο δε θα είναι ε?

κάποια στιγμή... μικροί είμαστε ακόμα! και μην πεις καμιά καφρίλα για εμένα! Πέθανες!

έχω δει παιδιά από Ξάνθη αλλά εσένα όχι!
είναι και μια ωραία κοπέλα από Λάρισα εκεί τώρα 2ο έτος, η Λία! κουκλάκι! και η Μελίνα!

τέλος με την Ελένη.

θέλω το ΠΟΚΕΜΟΝ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! και πρέπει να γίνει κίνηση ματ, γιατί αλλίως το Super Mario Galaxy 2 θα πάρει φωτιά!

τόσο πολύ καιρό είχα να ενθουσιαστώ! και αν σκεφτεί κανείς ότι μου άρεσει από το 2008 και τώρα αρχίσαμε να μιλάμε!!!

είναι το μόνο άτομο που ξέρω που με κάνει και γελάω.

το πιο σημαντικό για εμένα πια, τόσο καιρό που έχει να συμβεί...

είδωμεν.

αυτόν το καιρό κάηκα στα Live...!!!

Panx Romana, Κακό Συναπάντημα, Port Royal, Μιχάλης Ρακιντζής, κάτι καμένα ροκ απο Θεσσαλονίκη, Σόφια και Αθήνα, αρκετά από Λάρισα, Χορτοφάγα Ζόμπι, Βαγγέλης Γερμανός, Λουκιανός Κηλαηδοόνης, The Skelters, Parov Stellar and His Band, Κατσιμιχαίους και θα πάω Bob Dylan, Jean Michel Jarre και μακάρι να πάω και Elvis Costello με το ΠΟΚΕΜΟΝ! :-)

All About Loving You...

μιας και αυτό ακούω στο repeat τόση ώρα...

@ Web

Λοιπόν... ήθελα πολλά να σου πω, αλλά σου είπα δεν θα σε ενοχλήσω... και ήρθα σε internet cafe και κάθισα στο πιο απόμακρο pc και από όλο το μαγαζί εδώ δίπλα ήρθε να καθίσε ένας τρόμπας και μου χαλάει την αυτοσυγκέντρωση...

τι να σου πρωτοπώ δεν ξέρω ειλικρινά... αφού ότι και να πω σημασία καμία δεν έχει για εσένα απλά θα τα πω να βγουν από μέσα μου και αυτό...

καταρχάς μου λείπεις ΣΥΝΕΧΕΙΑ και νιώθω πολλά πράγματα για εσένα που πολύ καιρό δε με αφήνεις να στα εκφράσω, σου λέω πως θέλω να σου μιλήσω και δε με ακούς ποτέ και το κάνεις να φαίνεται ότι είναι αγγαρία...

τον τελευταίο καιρό μου φέρθηκες πολύ άσχημα, άρχισες να αδιαφορείς, να μου μιλάς απότομα χωρίς εμφανή λόγο... κι με πειράζει γιατί εγώ σε αγαπάω ακόμα πάρα πολύ και θα έπρεπε να σου θυμώσω και γαμώτο σε συγχωρώ...
προχτές... είπα να πάμε για bowling και μου είπες "αν σου πούμε" και ότι κοιτάω να γλυτώσω χρήματα για να πάρω cds κτλ κτλ... και αυτή την περίοδο δεν έχω χρήματα γαμώτο... και την άλλη φορά που έκανε εγχείρηση η αδερφή σου για εμένα πήγα να πάρω κάτι και ενώ δεν είχα λεφτά ότι είχα σχεδόν τα ξόδεψα για να σου πάρω δωράκια, για εμένα ξόδεψα 50 λεπτά...

ξέρεις τι παράπονο με πιάνει? που κι εγώ ήθελα μια φορά τόσο καιρό να μου πάρεις κάτι, μια μόνο, κάτι μικρό έστω, κάτι γλυκούλι να το έχω να σε νιώθω κοντά μου, αλλά τίποτα δε μου πήρες εκτός από εκείνο το cd από το Λονδίνο..

σκέφτομαι πως ήσουν από τα πιο γλυκά άτομα που είχα γνωρίσει ποτέ και ότι ήσουν τόσο καλή και πως είχες αισθήματα... και είχες και το ένιωθα... και τώρα μου δείχνεις το αντίθετο, νιώθω όχι πια πως δε νιώθεις τίποτα καλό για εμένα αλλά με μισείς...

ως και προχτές που ήρθα να σας βρω με βάλατε να κάνω τον κύκλο απο το μοναστηράκι για να ξαναγυρίσετε εκεί που ήμουν όταν σας πήρα τηλέφωνο, και να μου λες "πάρε τα πόδια σου" ενώ πήγαινα όσο πιο γρήγορα μπορούσα... μου άξιζε αυτό ρε? και τι θα λέγατε... "άσε τον μαλάκα να μας ψάχνει αυτός ήθελε να έρθει..."

αυτό το καλοκαίρι το περίμενα πώς και πώς, πίστευτα πως όταν τελείωνε η εξεταστική θα σε έβλεπα πιο πολύ, ότι θα κάναμε βολτίτσες, θα πηγαίναμε για μπάνιο, θα βλέπαμε ταινίες, θα παίζαμε κιθάρα, τα περίμενα τόσο πολύ, και μετά το Πάσχα που σοβαρεύτηκα ήταν το μόνο που ήθελα να κάνω το καλοκαίρι, να το περνούσα κοντά σου και ας μην πήγαινα πουθενά...

πάντα θα θυμάμαι πολύ άσχημα και πάντα θα στεναχωριέμαι για εκείνο το βράδυ που είχε έρθει η Φρύνη και είχαμε πάει Πλάκα... δε φαντάζεσαι πόσο λυπάμαι για εκείνο το βράδυ και πόσο πολύ θα ήθελα να ήμασταν εκεί τώρα και αντι να σου φωνάξω σαν βλάκας να σε πάρω γλυκά αγκαλιά και να σου πω "αφού είσαι κουρασμένη πάμε, δεν πειράζει..." και να σε φιλήσω γλυκά στο μέτωπο και να μη σου πω όλα αυτά ότι ήθελα να πάω διακοπές μαζί τους και όχι μαζί σου, και τότε σκεφτόμουν ηλίθια και δεν είχα καθίσει να ζυγίσω τι θέλω πιο πολύ... μετά κανόνισες για Λονδινο και με πείραξε πολύ γιατί κατά βάθος πίστευα ότι θα πάμε κάπου... μετά άλλαξες και το relationship status και το ξαναέκανες single και από εκείνο το βράδυ ελάχιστες στιγμές σε ξαναείχα δικό μου...

τι καλά με πιάνουν τα κλάματα στο web και πρέπει να κρατηθώ γιατί όλοι τριγύρω μου ήρθαν να καθίσουν...

θέλω άπειρα πράγματα γαμώτο να σου πω... και ξέρω πως ποτέ πια δε θα έχω την ευκαιρία...
θυμάμαι τόσες στιγμές, καλές, που θα μπορούσαν να ήταν καλύτερες αν δε μιλούσα τόσο...

και τώρα? και τώρα μου λείπεις, δε θέλω να με λυπάσαι, απλά στεναχωριέμαι τόσο πολύ, ήταν πολλά που δεν είπα, πολλά που δε με άφησες να πω, πολλά που δεν πίστευες και με έκανες να νομίζω ότι δεν τα εννόω... αλλά αλήθεια νιώθω ότι σε αγαπάω πάρα πολύ, και θα ήθελα πολύ κάθε βράδυ να μπορώ να σου δίνω ένα φιλάκι για καλήνύχτα αν το ήθελες...

προσπαθώ να βρω πράγματα να μη σε σκέφτομαι, να σε ξεπεράσω, και δεν πιάνει τίποτα, δε με νοιάζει να πάω στο Ναύλπιο, δε θέλω, δεν έχω όρεξη για τίποτα άλλο, δε θέλω να κοιτάω άλλες, αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει για να μη σε σκέφτομαι συνέχεια...

και αυτές τις μέρες θυμάμαι είχα βγει έξω και έλεγα σε ένα παιδί ότι κυκλοφορούν τόσες όμορφες έξω και για εμένα είσαι η καλύτερη και καμία από όλες δε ζηλέυω και δε θέλω τίποτα να κάνω μαζί τους αλλα θέλω εσένα και μόνο εσένα... αυτό έλεγα, και να κοιτάξει κάποια έξω κάποιος 1 λεπτό δεν σημαίνει τίποτα...

να μπορούσα να είμαι μαζί σου και μου έφτανε, σε βλέπω κάθε μέρα στον ύπνο μου γαμώτο, και ξυπνάω και μου λείπεις τόσο, και πια δεν μπορώ να σε πάρω ένα τηλέφωνο να σου πω καλημέρα...

ξέρεις θυμάμαι τόσα που κάναμε, ήταν και ωραίες στιγμές που αν δεν ήμασταν μπερδεμένοι και φοβισμένοι θα είχαμε περάσει τέλεια...

τη μέρα που σε γνώρισα, που είχαμε πάει και στο εμπορικό βόλτα και σε ντρεπόμουν, την φορά που σου είπα ότι σε θέλω έξω από την Άκαπους, τη βόλτα στην Πλάκα, τώρα πρόσφατα στο Μετς, στις 14/1 που είχες έρθει σπίτι μου, μια φορά που είχες ένα πρόβλημα και μου ζήτησες να έρθω σχολή και σε πήρα αγκαλιά, στα goody's που πήγαμε να φιληθούμε, μια φορά κοντά στο σπίτι σου σε κάτι σκαλάκια που με κοιτούσες από μακριά, γαμώτο, τόσες στιγμές, μια φορά που σε κοιτούσα στα μάτια και ένιωθα ότι δε θέλω τίποτα άλλο, μια πριν κανένα μήνα που ένιωσα καλύτερα από ποτέ μαζί σου και ένιωθα ότι σύντομα θα ήμασταν μαζί επιτέλους χωρίς κανένα πρόβλημα, το πίστευα ειλικρινά και... δεν ήρθε, ούτε θα έρθει..

με πειράζει που έχεις γίνει τόσο σκληρή μαζί μου και δε με άφησες ποτέ να στα πω από κοντά όλα αυτά, ό,τι και να πω δεν το ακους πια, δε σε νοιάζει... σήμερα θα ήταν 6 μήνες...
θυμάμαι στις 21/1 είχες στείλει "ωραία βδομάδα κλείσαμε..." και μου έχει μείνει πολύ...

και εγώ ήθελα να σου στείλω "ωραίο μισό χρόνο κλείσαμε..." αλλά εσύ θα μου πεις ότι σε πιέζω, και δεν ήθελα το άτομο που αγαπώ τόσο να με βλέπει σαν πίεση, ήθελα τόσο να θες να με δεις όπως τότε, γιατί να μην είναι όπως τότε?
που μου έστελνες γλυκά μηνύματα για καληνύχτα... έχω σχεδόν όλα τα μηνύματα που μου έχεις στείλει από όταν σε γνώρισα, περίπου 450...

δεν μπορώ να σου γράψω άλλο, με έχουν πιάσει για τα καλά τα κλάματα και έχει πολύ κόσμο... λυπάμαι που για εσένα είναι πίεση αυτό, αλλά δεν το κάνω για να σε πιέσω, δεν περιμένω τίποτα πια, θα ήθελα αλλα... απλά χτες σου έστειλα ότι δεν είμαι καλά και να προσέχεις επειδή σε αγαπώ πολύ και με έβρισες, τι παράπονο με έπιασε δε λέγεται... νόμιζα πως κι εσύ με αγαπούσες, κι έτσι ήταν, αλλά πια δε με αγαπάς καθόλου...
ήθελα τόσο πολύ να ήταν αλλιώς αυτό το καλοκαίρι...

τα υπόλοιπα θα τα γράψω από το σπίτι και θα τα κάνω paste σε net cafe, δεν αντέχω εδώ..

και σε παρακαλώ, μη μου φωνάξεις και που νιώθω πράγματα για εσένα, ήθελα πολύ να μπορούσα να στα πω από κοντά, αλλά δε με άφησες και μόνο από εδώ μπορώ να τα πω, αν δε θες μην τα διαβάζεις...

θα σε σκέφτομαι... <3

Μου λείπεις...

Don't Walk Away...

Πήγα σήμερα στο Μουσείο της Ακρόπολης, δεν κατάφερα να δω και πολλά... σε σκεφτόμουν συνέχεια, και ναι είχες δίκιο, τόσες τουρίστριες κτλ κτλ και δεν ήθελα τίποτα απο καμία, σε προτιμούσα απο όλες... και σου πήρα και μια καρτούλα, είχαμε πει ότι θα πηγαίναμε μαζί... :(

και όλα μου θύμιζαν εσένα, τη βόλτα που είχαμε πάει στην Πλάκα μαζί, τα σκεφτόμουν όλα αυτά... και δεν αντέχω τη σκέψη ότι ίσως δεν ξαναπάμε ποτέ βολτίτσα μαζί... Είναι τόσα πολλά που δεν κάναμε, τόσα ωραία που θα ήθελα να ζήσουμε... και υπήρξαν πολύ όμορφες στιγμές... Ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο, να σου στείλω ένα μήνυμα πόσο πολύ μου έλειπες... δεν κατάφερνα να κοιμηθώ το βράδυ, ξυπνούσα συνέχεια, έβλεπα στον ύπνο μου πως ήταν όλα καλά... και πως θα σε έβλεπα σήμερα και ότι θα περνούσαμε υπέροχα...

και πριν περίμενα, τώρα με αυτό που είπες χτες... δεν έχω κάτι να περιμένω... μόνο στην καλύτερη να κάνουμε μια φορά έρωτα και να είναι καλά, και ίσως ένιωθες κάτι τότε...

Σκέφτομαι, ότι πολλά με πειράζουν αλλά αν ήμασταν μαζί δε θα με πείραζαν, και αν βγαίναμε μαζί και ένιωθα λίγο ότι με θες, να μη με πείραζε οποιοδήποτε ρούχο και πολύ θα ήθελα να τα πιούμε, να κάνουμε χαζομάρες, να περάσουμε πολύ όμορφα 2 μας... Εγώ νομίζεις δεν τα θέλω να τα κάνουμε όλα αυτά μαζί?

και δεν ξέρω ρε γαμώτο πως να σε πείσω ότι είσαι σημαντική για εμένα και ότι δεν θέλω να βρω όποια τύχει μπροστά μου, ίσως βοηθούσε για μισή μέρα και μετά να με έκανε χειρότερα, από τα λάθη κάποιες φορές μαθαίνεις, και δεν ξέρω αν σε πειράζει πια, αλλά ούτε να σε στεναχωρήσω θα ήθελα ούτε να σε χάσω 100% για μια χαζομάρα της στιγμής, πλέον ξέρω...

μάλλον δε θα είμαστε ποτέ μαζί, και θα ήθελα να περνούσαμε ένα βράδυ πανέμορφο ρε γαμώτο, να βγούμε 2 μας, να πάμε έξω με μουσική, να περάσουμε τέλεια, να υπάρχει πάθος, να είναι υπέροχα. Και το θέλω αυτό...

Περίμενα πώς και πώς αυτό το καλοκαίρι και ειλικρινά ήταν μια περίοδος που σκεφτόμουν ότι το να έρθεις 5 μέρες στον Πλαταμώνα πχ θα το προτιμούσα από το να πάω στο Παρίσι και θα ήμουν πολύ χαρούμενος, ήθελα πολύ φέτος το καλοκαίρι να το περνούσαμε μαζί και να κάναμε μια νέα αρχή μιας και θα είχαμε και περισσότερο χρόνο αυτές τις μέρες... Ήμουν σίγουρος ότι θα γινόταν και ότι θα ήταν πολύ ωραία, και δε φαντάζεσαι πως το περίμενα...

Θα βγαίναμε βόλτες, θα σου μάθαινα κιθάρα, θα παίζαμε, θα κάναμε και σεξ πίστευα και θα ήταν ωραία, θα βλέπαμε ταινίες, τπτ δεν έγινε...

Δε με θέλεις πια καθόλου.. κι εγώ σε θέλω περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο μέσα στο 2009 εδώ και κάποιο καιρό, μετά το Πάσχα... Δε με πιστεύεις σε τίποτα πια, δεν κάνεις τπτ για εμένα, δεν είναι τόσο τα ρούχα, όσο να νιώσω ότι κάτι είμαι κι εγώ για εσένα, ότι μετράω λιγάκι...

προσπάθησα να βελτιωθώ ξέρεις, ίσως όχι όσο έπρεπε, όταν μου πληγώνουν τον εγωισμό θυμώνω πολύ εύκολα και αυτό κάνεις τόσους μήνες, ξέρω ότι έχω κάνει πολύ χοντρά λάθη και φέρθηκα σε κάποια θέματα άσχημα, ναι είναι ίσως πολύ να θέλω να είναι σαν να μην έγιναν και αυτό ήθελα και να κάναμε νέα αρχή με νέες βάσεις και να περνάμε πολύ καλά. Γιατί δεν πιστεύω ότι λείπουν τα αισθήματα κι από τους 2 μας...

υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι σε νοιάζομαι πάρα πολύ, όταν δεν με θυμώνεις και δε με κάνεις να νιώθω ένα τίποτα, και μόνο που είσαι δίπλα μου εγώ είμαι καλά, καλύτερα από οπουδήποτε...

Θέλω πολύ να σε πάρω ένα τηλέφωνο σαν να μην έχει γίνει τίποτα, αλλά καλό μάλλον δεν είναι και θα μου μιλήσεις άσχημα πάλι... :'(

ήταν κάποιες μέρες που θα έκανα τα πάντα να μου φερόσουν έτσι τώρα...

τώρα πια δε σε νοιάζει για εμένα...

κι εγώ μόνο εσένα ήθελα...

Να ήσουν εδώ τώρα, και κάθε μέρα... Μου λείπεις πολύ...

Loop I

Θα κοιμηθεις.

Θα ονειρευτεις.

Θα ξυπνησεις.

Θα πιεις εναν καφε.

Θα τριγυρισεις μεσα στο σπιτι.

Θα φας.

Θα δεις τηλεοραση.

Θα φας.

Θα περιηγηθεις στο διαδικτυο.

Θα μιλησεις σε friends.

Θα κλεισεις τον υπολογιστη.

Θα κοιμηθεις.

Θα κοιμηθεις.

Θα ονειρευτεις.

Θα ξυπνησεις.

Θα πιεις εναν καφε.

Θα ψαξεις για δουλεια.

θα γυρισεις σπιτι.

Θα φας.

Θα δεις τηλεοραση.

Θα φας.

Θα περιηγηθεις στο διαδικτυο.

Θα κλεισεις τον υπολογιστη.

Θα κοιμηθεις.

Θα κοιμηθεις.

Θα ονειρευτεις.

Θα ξυπνησεις.

Θα πιεις εναν καφε.

Θα πας στη δουλεια.

Θα γυρισεις σπιτι.

Θα φας.

Θα δεις τηλεοραση.

Θα φας.

Θα περιηγηθεις στο διαδικτυο.

Θα κλεισεις τον υπολογιστη.

Θα κοιμηθεις.

Θα κοιμηθεις.

Θα ονειρευτεις.

Θα ξυπνησεις.

Θα παρεις τα χαπια σου.

Θα πιεις εναν καφε.

Θα βγεις στη συνταξη.

Θα φας.

Θα παρεις τα χαπια σου.

Θα δεις τηλεοραση.

Θα φας.

Θα παρεις τα χαπια σου.

Θα κανεις την προσευχη σου.

Θα κοιμηθεις.

Δε θα ξυπνησεις.

Here we go again! (???)

Λοιπον... αρχιζω... δε βαζω τονους επειδη το καταραμενο pc κατι εχει παθει και βαζει αυτο...

καλημ΄΄ερα πχ. αν θελω να παω να βαλω τονο... και παει το χερι μου απο μονο του και ειναι δυσκολο αν δε γραφεις greeklish να γραψεις ετσι.

Λοιπον ΛΕΓΩ.

Χρονια πολλα σε Κωνσταντινους και Ελενες σε οσους δεν ειπα κιολας (πρεπει να ειπα σε 28 ατομα, καταραμενο facebook, και ναι τους ηξερα ολους)

η βδομαδα που περασε... φοιτητικες εκλογες... ΠΚΣ 165, ΔΑΠ 155, ΕΑΑΚ 78, ΠΑΣΠ 39, ΔΙΚΤΥΟ (ΑΡΕΝ) 30, ΑΚΥΡΑ 20, ΛΕΥΚΑ 30. ετσι νομιζω βγηκε. για το τι ψηφισα ουτε λογος περικαλω!

επισης... ο Σακης δεν τα πηγε και τοσο καλα και βγηκε η μαλακια της Νορβηγιας, θελω να τον πλακωσω αυτον, της Εστονιας με τα βιολια και τα τσελοζζζζ (λολ) ηταν ωραιο! ηταν μια βραδια που ειχα τοσα μα τοσα νευρα κυριως λογω υπερβολικης ζηλιας (οσοι με ξερετε...ΜΕ ΞΕΡΕΤΕ!) και κατεληξα να μαλωσω λιγο με μια φιλη μου και να κοιμηθω με το Μανθο για παρεα γιατι δεν την παλευα, αυτος δηλ. να κοιμηθει αμεσως οταν του εβαλα Κορκολη (κατι ορχηστρικα παλια..) κι εγω να συνεχισω να πινω whiskey cola.. πρεπει να ηπια καπως αν και δεν το ενιωσα καθολου, γιατι την επομενη ειχα κατι σαν hangover, εμ, ποσα σφηνοποτηρα ρακομελο (ποσα αραγε...) 3 μπυρες κ 2 ουισκι κολα ηταν μια καλη συγκομοιδη!

τελοσπαντων... σημερα καταφερα και τα εκανα σκατα ολα με το μοναδικο μου τροπο χωρις να το περιμενω καν εγινε πολυ χειροτερα απο οτι πιστευα, εστειλα ποσα μνμ και δεν πηρα απαντηση σε κανενα, ειναι η μερα για εμενα καπως γιατι δε νιωθω, αυριο ομως θω νιωθω μια χαρα και θα στεναχωρηθω. Βσκ δεν περιμενα τοσο εντονη αντιδραση, περιμενα μια αλλα οχι ολο αυτο για κατι που δεν ηταν απο μονο του κακο απλα ηξερα οτι θα ενοχλησει.

πρεπει να βρω τι παιζει. δεν γινεται με το που μαθαινω τι πειραζει τον αλλον να του το χτυπαω συνεχεια κ να προσπαθω να το φερω προς τα εκει το θεμα ο,τι και να πω. δεν καταλαβαινω γιατι αλλα προσπαθω να δημιουργησω εντασεις. ειδικα σημερα που μετα απο πολυ καιρο θα μπορουσε να ηταν μια πολυ πολυ γλυκια μερα... και τα εκανα μπουρδελο πρεπει να ομολογησω.

"εχεις γυρισει ποτε απο ενα μεγαλο περιπατο μεσα στη ζεστη?" (εγω κι η αδερφη μου η Κλαρα, 3η δημοτικου, Ιουνιος)

δε το λες ζεστη τοσο οσο ΒΑΡΟΣ! ποσα βιβλια κουβαλησα σημερα, γυρισα σπιτι και ημουν ημιπεθαμενος και παρολαυτα περασα αρκετες αποβλακωμενες ωρες πανω απο το κινητο μου μπας και μου απαντησει αλλα πουυουουουου...

τελοσπαντων, οποιος δεν καταλαβε, το θεμα ειναι οτι ΠΑΛΙ δε θα παω διακοπες γαμωτεν φετος και θελω πολυ πολυ πολυ πολυ να παω καπου να ηρεμησω και να μη με νοιαζει ουτε σχολη, ουτε στρατος ουτε τπτ κ το μονο πραγμα που θα μπορουσα να ανησυχω για αυτο να ειναι μαζι μου, λαθος οχι πραγμα, ατομο.

Μια μερα φανταζομουν πηγαινοντας στο Ναυπλιο πως θα ηταν να εφτανα εκει και να ακουγεται παντου το Cecilia των Simon and Garfunkel και στην Πλατεια Συνταγματος να εχουν κατι σαν γαιτανακι και φωτια στο κεντρο του και να γυριζει πολυχρωμο μεσα στο βραδυ και να χορευουν αρκετα αγρια σαν ινδιανοι ολοι και να ειναι εντελως εντονα που θα οδηγουσε σε εναν υπνο πολυ γλυκο, ηρεμο μετα απο αυτο το ξεφρενο γλεντι με τα πολλα ποτα, γλυκα λικερ και κρασια... τελοσπαντων... εφτασα κατα τις 11 το βραδυ εκει και φυσικα και δεν ηταν ετσι, μεσα στο Πασχα και δεν υπηρχε ψυχη εξω! μια ερημη πολη! παρολαυτα το Ναυπλιο ειναι μαλλον απο τις πιο ομορφες πολεις που εχω παει ever!

(πρεπει να αγορασω κατι εκει..πως ομως?)

τελοσπαντων ελεγα...

ολοι θα πανε διακοπες, ο ενας Βαρκελωνη, η αλλη Λονδινο, ο αλλος γυρισε απο Βελγιο, η αλλη ειναι Ολλανδια για 2 χρονια, ολοι καπου πανε και εγω δεν εχω ουτε για καφε καποιον να παω... ποσο μαλλον να παω διακοπες, και θελω παρα πολυ ρε γαμωτο, περυσι εχασα το καμπινγκ για να ακουσω ενα πολυποθητο ΝΑΙ που περιμενα και εμεινα εντελως μλκς οταν ακουσα ΟΧΙ γιατι ειχα καταλαβει οτι θα ακουσω ΝΑΙ μετα απο λιγες μερες απλα, αλλιως δε θα εχανα τις διακοπες μου, θα μπορουσα να το ειχα ακουσει και πιο μετα το ΟΧΙ, δε βιαζομουν. εχασα και την εκδρομη του 3ου ετους...

εκει πραγματικα νιωθω πως με κοροιδεψαν, με επεισαν να μην παω επειδη δε θα ηταν ωραια, για να μπορω να παω του χρονου και αδικα... οταν τελικα δεν γινοταν να κανονισω... μου ειπαν οτι "οχι βεβαια που θα ερθεις μαζι μας, θα με ενοχλεις" κι ετσι εχασα και τη μονη εκδρομη που θα μπορουσα να παω, κι αν δε βρω τροπο να παω του χρονου δε θα εχω αλλη ευκαιρια...

για αυτο πραγματικα με πιανει το παραπονο γιατι θα πηγαινα γαμωτο φετος και θα περνουσα πολυ καλα... και ειχα και παρεα πολλα ατομα (u know...)

αλλαζω θεμα. καποια στιγμη πρεπει να κανω κι ενα μπανιο, αλλα λες και θα με δει κανεις?

ΒΑΡΕΘΗΚΑ γαμωτεν αλλα δεν ξερω. εφυγε και η αδερφη μου απο το σπιτι 8 μηνες τωρα και μου την εχει βαρεσει η μοναξια εδω μεσα...

και το χειροτερο... με ολα αυτα.. νιωθω σαν να περιμενω κατι. πριν 2-2,5 χρονια ηταν οκ, τελευταια φορα που ηταν ολα οκ και ημουν ηρεμος, ηρεμες στιγμες εχουν υπαρξει, αλλα απο 5/2007 και κυριως 9/2007 γαμηθηκαν τα παντα, εκανα κι εγω πολλες λαθος επιλογες, λαθος εν βρασμω αποφασεις, αλλα ετσι ενιωθα. και τελοσπαντων θελω να νιωσω οπως στο 1ο η το 6ο ετος...

δε νομιζω να γινει ομως.

ισως ειναι η 1η φορα... που ειδικα αν σταματησει να μου μιλαει...θα μπορουσα να παω εξωτερικο να σπουδασω... δεν εχω σχεδον κανεναν να αφησω πισω... θα μου λειψει η σχολη, τα παιδια, ο Φωτεινος, η Μιρκα, η Μαριαννα, αντε ισως και ο Χρυσοστομος που σπανια βλεπω πια, με εχει ξεχασει εντελως κι αυτος... :'(

αλλα και παλι... παντα ημουν καπου για καποιο ατομο... η για τους φιλους μου, για εμενα κανεις ομως.

ναι οκ... μπορει να στεναχωριεσαι πολυ για καποια πραγματα που για εμενα δεν ειναι σημαντικα και οκ σε καταλαβαινω, αν και δεν θα επρεπε να νιωθεις ετσι... μια χαρα εισαι, αλλα εμενα δε με ρωτησες ποτε πως νιωθω απο μεσα μου. Μονο οταν πληγωθεις να πληγωσεις πιο πολυ μπορεις. Και τα αστειακια για διαβασμα, εργαστηρια κτλ... τελοσπαντων.

δεν ξερω, σημερα θελω πολυ καποιον να με αγαπαει και οχι τοσο αυτο, να με καταλαβαινει κυριως. κι εχει πολυ καιρο να γινει αυτο, παρα πολυ καιρο ομως. και καποιον να μου παρει κι εμενα ενα δωρακι...

γιατι εγω και στον 1 χρονο σου πηρα, και δε μου εκανες καν το "δωρο" να χαρεις οταν στο εδωσα για να χαρω κι εγω "ηταν αναμενομενο" ειπες αλλα μου ειχες πει οτι το ηθελες, και μετα κι ενα αυγο με δωρακι σου πηρα και μου πεταξες το δωρακι πανω μου, κι εφτασα να σε παρακαλαω να σου δωσω το δωρο σου, ενω εσυ δε μου πηρες ουτε καν μια καρτουλα, ετσι να το θυμαμαι...

πολυ ηθελα να μου παρουν κι εμενα κατι... και στα γενεθλια μου οκ πηραν ποτα τα παιδια, αλλα και παλι... οκ, στο ειπαν τελευταια στιγμη, αλλα παλι δε μου πηρες τπτ απολυτως οταν για να σου βρω αυτο που ηθελα ειχα ψαξει ποσες μερες ολη την Αθηνα...

τελευταιο δωρο... καταχαρηκα οταν μου πηρες το cd που ηδη ειχα απο Λονδινο, πριν απο αυτο εχω να χαρω απο τη γιορτη μου το 2007 κι ας μην χαρηκα οσο επρεπε τοτε, γενικα συχνα ειμαι αχαριστος, ισως για αυτο λεω ευκολα ευχαριστω, δεν ξερω.

αλλα αν κερδιζα πολλα λεφτα σε ολους θα επαιρνα δωρα, αρκει να μη με στεναχωρουσε αυτο μετα και με ξεχνουσαν κι ενιωθα ο μλκς που τους σκεφτηκα.

ποσες διαθεσεις αλλαξα σε τοσο λιγη ωρα?

η ιδεα ειναι να γινει ενα ανθρωπακι με οργανα μαθηματικων και σχεδιου, δηλαδη ποδια ενας διαβητης, χερια 2 τριγωνακια, σωμα 2 μοιρογνωμονια αντιθετα τοποθετημενα, κατι τετοιο. το διαβητη λυπαμαι και το οτι δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα απολυτως, νιωθω σαν να περιμενω κατι ασχημο να συμβει εστω και σε 50 χρονια.

ποιος θα με παρει μια αγκαλια και να νοιαστει για εμενα ΜΟΝΟ και να αφησει λιγο τα δικα του, τοσο καιρο... δεν ξερω.

το σπιτι μου ειναι ενα μπουρδελο μεσα στη σκονη οσο και να καθαριζω, σκουπιζω, σφουγγαριζω, αλλαζω σεντονια, πλενω τα παντα... εχει τοση σαβουρα... δε γινεται δουλεια. θελω να μετακομισω σε ενα κανονικο σπιτι, τιποτα να μη μου θυμιζει, γιατι αυτο μου θυμιζει πολλα, δεν μπορω να κανω κατι για αυτο.

που να παω μια εκδρομουλα ρε γαμωτο? ως και να παω μονος μου σκεφτομαι καπου που ειχα παει και παλιοτερα και ηταν ωραια, δεν εχω που δεν εχω κατι να ζησω νεα πραγματα, ας ξαναζησω τις παλιες καλες στιγμες εστω. Σαν παππους ακουγομαι. Ετσι νιωθω.

25,5

παρα πολυ μεγαλος οντως. και ποναει και η κοιλια μου απο τα μακαρονια βομβα που εφτιαξα.

οκ παχυνα λιγο αλλα αδυνατιζω σιγα σιγα! 5-6 κιλα και θα ειμαι οπως πριν!

να βαλω το μυαλο μου κατω να γραψω τιποτα? και τι να το κανω μετα? να διαβασω λες οτι δεν μπορω, ετσι δεν ειπες?... ετσι ειναι και στεναχωριεμαι για αυτο οσο εσυ για αλλα.

"μοναξια νιωθεις και αναμεσα στους ανθρωπους"

παω για υπνο.