δεν έχω στα αλήθεια κάτι να πω.

χμ... οι τελευταίες μέρες...
σταμάτησα να μιλάω με την Κ. αφού της είπα ότι εγώ σα φίλος δεν μπορώ να τη δω και τέλος. βέβαια της έστειλα την επόμενη να έρθει σπίτι μου γιατί περνάω ωραία μαζί της και να της δώσω και το δώρο της, είπε θα έρθει κάποια στιγμή και από τότε 2 βδομάδες, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση που λένε...
θα τη δω στον Πλαταμώνα, καλώς ή κακώς, δεν ξέρω πώς θα είναι. τη σκέφτομαι....

και βρήκα και μια κοπέλα που είχα 9 σχεδόν χρόνια να μιλήσουμε (οι κλασικές περιστασιακές παρέες του πρώτου έτους) και με θυμόταν! και εγώ τη θυμόμουν! και βγήκαμε μια φορά, και μου στέλνει, δεν ξέρω τι θέλει. της είπα ένα βράδυ αν θέλει να κάνουμε τίποτα μεταξύ αστείου και σοβαρού και είπε από αύριο γιατί νυστάζει. το κακό είναι, οτι δεν λέω, λίγο φλέτρτ όλα καλύτερα τα κάνει κ μου λείπει λιγότερο η Κ. αλλά σκέφτομαι.... ότι λέμε τώρα... αν ποτέ μου πει "δεν έχεις καταλάβει ότι τόσο καιρό θέλω κάτι..." θα απαντήσω ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που μου είπε η Κ. κ τη θεώρησα πολυ μαλακισμένο.

"όχι, δεν είχα καταλάβει κάτι, θέλω κάποιον άλλον χρόνια τώρα, αλλά δεν έχω πρόβλημα να κάνουμε κάτι, αλλά χωρίς να σημαίνει τίποτα αυτό, αν συμπαθώ κάποιον πολύ είναι πολύ μπερδεμένα για εμένα τα όρια φιλίας και ερωτισμού"

το πιστεύω. αλλά να μου το πει το πιτσιρίκι που του ρίχνω 6 χρόνια? και πού ξέρει? και εγώ μαζί της είμαι ερωτευμένος. και χέστηκα να φασωθούμε. και ωραία, αυτό έγινε, και το σταμάτησα πολύ γρήγορα. δεν ένιωθα τίποτα. μου το είχε γαμήσει με τον γαμημένο πρόλογο της. εγώ ήθελα να τη φιλήσω και να νιώσω αγάπη, ή να πάει προς τα εκεί, όχι "it's not a big deal, ηρέμησε!"

για εμένα ήταν μια χαρά big deal αφού 2 χρόνια έσκαγα να τη γνωρίσω.

αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα.

δεν καταλαβαίνει πώς είναι να είσαι μόνος σου. μένει με τα αδέρφια της, έχει τόσο καλές για αυτή φίλες, είναι αυτονόητο ότι θα της πούνε ό,τι και να κάνουν, δε χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα.

δεν καταλαβαίνει πώς είναι να μη θεωρείς τίποτα πια δεδομένο απότομα, να μαθαίνεις τις περισσότερες φορές ότι οι φίλοι σου βγήκαν και πήγαν πχ για μπάνιο την επόμενη και "κάποια στιγμή ρε... θα κανονίσουμε και μαζί... μην κάνεις έτσι"

και της το είχα πει τη 2η φορά που βγήκαμε, που όλα χαζομάρες και αστειάκια ήμασταν, πως ότι και να κάνω, όσο και να κάνω ότι γελάω, όταν γυρίζω σπίτι μου είμαι μόνος μου, ότι δεν έχω κανέναν στα αλήθεια. και φάνηκε πώς τίποτα δεν κατάλαβε.


η χαζομάρα του να είσαι νέος. όλα αυτονόητα. μεγάλωσα.... μιλούσα πριν με μια φίλη μου που σαν άτομο με γνώρισε πρόσφατα, και της έλεγα πράγματα που έκανα σε φίλους παλιά, σε οικογένεια, που αν κάτι δε μου άρεσε δεν το είχα και σε τίποτα να πετάξω κάποιον έξω από το σπίτι, είτε ήταν συγγενής είτε όχι... τώρα δε θα το έκανα σχεδόν με τίποτα αυτό, όχι τόσο από ευγένεια, όσο γιατί θα ζύγιζα τα πράγματα και θα σκεφτόμουν τις συνέπειες.

όταν είσαι μικρός, δεν υπάρχουν συνέπειες, και αν υπάρχουν... δε σε νοιάζει. όλα είναι ρευστά. και εσύ και οι φίλοι σου και όλα. η ζωή σου. όσο μεγαλώνεις... οι φιλοί σου έχουν μόνιμες σχέσεις, μόνιμες δουλειές και δεν πρόκειται να ασχοληθούν και πολύ με την κάθε μαλακία που σου ήρθε στο κεφάλι. ούτε εγώ ασχολούμαι. αλλά εγώ δεν το έκανα και ποτέ. στα αρχίδια μου ήταν όλος ο κόσμος. εκτός αν ήταν κάτι που ήταν όντως σοβαρό και τότε ήμουν όντως εκεί. αλλά για αυτά που θεωρούσα παπαριές, ούτε για αστείο να ασχοηθώ.
μέχρι που κατάλαβα ότι και εγώ χρειάζομαι κάποιους κάποιες φορές, αρκετές φορές, πολλές φορές, συνέχεια...

μέχρι που άτομα και συνθήκες με έκαναν καλώς ή κακώς να σταματήσω να θεωρώ ότι είμαι ανώτερος σε ΟΛΑ από το 99% των ανθρώπων που ξέρω. λίγο η σχολή, λίγο η πρώτη χυλόπιτα στα 24... (μέχρι τότε απο τα 17 τουλάχιστον δεν είχα ακούσει όχι...), λίγο ότι κατάλαβα ότι οι φίλοι που νόμιζα ότι πάντα είχα για backup δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά...

ωραία. και όλοι λένε ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος, ότι δεν είμαι τόσο σκληρός, ότι καλύτερα και μαλακίες... ας είχα την ευκαιρία, ας ήταν όπως παλία, και λίγα πράγματα θα άλλαζαν, ίσως μόνο θα σκεφτόμουν και το τι ακολουθεί ένα χωρισμό ώστε να έχω φροντίσει. τίποτα άλλο.

τα σκέφτομαι αυτά επειδή πρόσφατα πήγα Λάρισα, και δεν είπα στην παλία μου παρέα ότι πήγα, και με πέτυχαν έξω και ένας άρχισε να με πρήζει "γιατί δεν είπες τίποτα έστω απο msn" και εκεί του είπα οτι εκεί τον έχω κάνει block για να μη με ενοχλεί (με λίγη γαρνιτούρα για να μην ακουστεί τόσο κακό.) και μου είπε ότι θα με κάνει delete και του είπα πως δε με νοιάζει
ήταν οι μέρες που ήμουν 100% οτι η Κ. με θέλει πολύ κιόλας και θα το σκεφτώ... που επιτέλους θα ξεφορτωνόμουν όλους αυτούς που πραγματικά με πρήζουν με πράγματα που δε με ενδιαφέρουν τόσα χρόνια, μετά το 2007 είναι αυτό, πάντα... που όταν θέλω να τους πω ότι κάτι έχω δε με ακούνε, που με δουλεύουν για ότι νιώθω, που κάνουν πλάκα με τα αισθήματα μου και με όλα.

με άτομα που χρόνια θέλω να τους πάρει ο διάολος και να τους σηκώσει και να τους πω τι στα αλήθεια πιστεύω για αυτούς, το πόσο ΗΛΙΘΙΟΙ είναι, το πόσο βαρετοί και απαίσιοι, και δεν το κάνω γιατί θα είμαι μόνος μου τα περισσότερα βράδια, που ήδη είμαι, αλλά δε θα μου μείνει κανείς πια.

τα άτομα που τους λες "είμαι τόσο μόνος μου, νιώθω ότι δεν έχω κανέναν πραγματικό φίλο" και αντί να σκεφτούν το τι νιώθεις σου θυμώνουν λέγοντας "εγώ δηλαδή δεν είμαι φίλος σου?" και τους πειράζει. αυτό πίστευω είναι καλό τεστ. ποιος είναι τι. αρχίδια φίλος είσαι ρε! ΑΡΧΙΔΙΑ! ακούς κάποιον φίλο σου να σου λέει πόσο μόνος είναι και εσύ να θυμώνεις επειδή δε θεωρεί κάτι για εσένα. να φας σκατά μετά από αυτό. μαλάκα.
και όλοι οι φίλοι που κάνουν σαν γκόμενες. "τι είμαι εγώ για εσένα"  "εγώ σου έστειλα αλλά εσύ όλο δεν μπορούσες ή δεν ήθελες" ΜΑΛΑΚΑ! για ποιο γαμημένο λόγο δεν ήθελα σκέφτηκες ποτέ? τι σκατά νιώθω? πως σκατά περνάω? ότι ρε γαμώτο.. δεν μπορώ να φοράω όλη μέρα μια μάσκα και να το παίζω οκ, και μπορεί να σε πρήζω κάποιες φορές, αλλά επειδή ξέρω ότι πραγματικά δε σε νοιάζει, προσπαθώ να μην το κάνω μπας και ξαναβγούμε ποτέ, γιατί φίλοι δεν είμαστε, τουλάχιστον κάνουμε παρέα. γιατί όταν έλεγα τι νιώθω 9/2007 έχασα πολύ κόσμο που με χαρακτήρισε "ανυπόφορο" και "γκρινιάρη" και σταμάτησε να μου κάνει παρέα και με έθαβε πίσω από την πλάτη μου. ως και ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ...

το μόνο πράγμα που εκτίμησα ήταν μια μέρα στη Θεσσαλονίκη το 2007 που έλεγα σε ένα παιδί από την παρέα μου τι νιώθω και μου είπε ευθέως "κοίτα, πρώτη και τελευταία φορά που σε ακούω, δεν έχεις καμία σχέση με το πως ήσουν και αν συνεχίσεις έτσι εγώ σταματάω να σου κάνω παρέα, θα σου πω τι πιστεύω, και κάνε ότι θέλεις, αλλά μη συνεχίσεις να με ρωτάς, πρώτη και τελευταία φορά."

μου φάνηκε τόσο μαλάκας εκείνη τη στιγμή...τόσο σκληρός μαζί μου, την περίοδο που δεν μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ, που σκεφτόμουν διάφορα και το μόνο που ήθελα ήταν να ακούσω μια θετική κουβέντα και ας ήταν και ψέματα... αλλά όσο σκέφτομαι εκείνα που μου είπε... είχε δίκιο. και εγώ τα ίδια είπα σε φίλη μου πρόσφατα που με έπρηζε για κάποιον σε σημείο που δεν άντεχα πλέον να τη βλέπω και από κολλητοί έκανα ένα 6μηνο να την ξαναδώ μπας και αλλάξει.

το θέμα είναι, ωραία, άλλαξα κάπως, πρήζω το 10% όσο έκανα παλιά, αλλά δεν έχω σε κανέναν πια τίποτα να πω, μην τυχόν και τον ενοχλήσω, νιώθω μονίμως βάρος σε όσα άτομα μίλησα τότε.
και τους μισώ καμιά φορά. φίλοι ήμασταν γαμώτο. και ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου μέχρι τότε. φίλοι ήμασταν. ΦΙΛΟΙ ΓΑΜΩΤΟ! όχι γνωστοί. ΦΙΛΟΙ!

δεν ήταν αυτονόητο? αυτό εννοούσα ότι η άλλη η ηλίθια δεν καταλαβαίνει. ότι μπορεί να έχει 3 χρόνια κόλλημα με κάποιον, μπορεί ένα χρόνο να περιμένει, αλλά από ότι είδα, οι φίλες της την ακούνε, τη συμβουλεύουν (να κάνει κάτι μαζί του βέβαια, δεν καταλαβαίνω καν το λόγο, όταν λένε ότι ειναι πολύ μαλάκας μαζί της, αντί να κάνει κάτι με εμένα...) αλλά ότι και να της λένε... την ακούνε γαμώτο. δεν της είπε καμιά "μη με πρήζεις άλλο με τον μαλάκα σου, αν θες να περιμένεις, περίμενε αλλά εμένα μη με ενοχλείς άλλο..."
γιατί εμένα αυτό μου είπαν σχεδόν όλοι τότε, εκτός απο 1-2 άτομα... που άλλαξαν πρόσφατα συμπεριφόρα, βρήκαν κοπέλες, ζούνε τον έρωτα τους και χέστηκαν πια για τα πάντα.

ξέρεις μια ζωή... έλεγα απότομα και σκληρά σε όλους "ουδείς αναντικαταστατος" υπεροπτικά, και πολύ με θαύμαζα που το έκανα αυτό. πάντα ήμουν ο απόλυτος νάρκισσος, που τα έκανα όλα για να με θαυμάζω. ναι ωραία ουδείς... αλλά πρέπει να υπάρχει υποψήφιος για να αντικαταστήσει κάποιον, όταν δεν υπάρχει... αν σου ξεφουσκώσει το λάστιχο, πας και με σχετικά ξεφούσκωτο, δεν το βγάζεις εντελώς μέχρι να βρεις άλλο...

το θέμα είναι ότι έχω σταματήσει να βρίσκω αντικαταστάτες καιρό τώρα... πάντα έβρισκα. δεν ξέρω. ίσως υπάρχουν αλλά εγώ βαριέμαι το 99% των ανθρώπων. αν ο άλλος δε μου μοιάζει σχεδόν σε όλα, αν διαφωνούμε έστω και σε λίγα πράγματα τον βαριέμαι. θέλω να μου μοιάζει ώστε να με θαυμάζει.

και ξέρεις. η Ελένη δε μου έμοιαζε νομίζω. προσπαθούσε. και όσο και να νόμιζε ότι εγώ ποτέ δεν προσπάθησα να την καταλάβω, νομίζω την κατάλαβα πολύ. περισσότερο από ότι ήθελε. και μου έμοιαζε σε πολλά εσωτερικά. και την αγαπούσα ό,τι και να έγινε. η ελένη μπορεί σε κάποια πράγματα να μη με κάλυπτε όντως, αλλά σε κάποια άλλα που τα είχα αφήσει στην άκρη χρόνια, με κάλυπτε όσο κανένας άλλος μέχρι τώρα. με έκανε να νιώθω ότι όταν της μιλάω με καταλαβαίνει. μπορεί όταν με είχε αγκαλιά να μην ένιωθα στοργή κτλ που ήθελα, αλλά από την πρώτη μέρα ένιωθα ότι με καταλαβαίνει. και αν ήθελα κάτι από αυτό το καλοκαίρι μετά από το να αλλάξει η Κ. γνώμη και να μου πει ότι με θέλει, αν και με έχει ξενερώσει... θα ήταν να δω την Ελένη, να κάνουμε βόλτες, να μιλήσουμε, να δούμε ταινίες, να κάνουμε τόσα πράγματα, που οι συνθήκες και εγώ δεν αφήσαμε να γίνουν όσο ήμασταν μαζί. έστω σα φίλοι. νομίζω δεν τη συμπαθει κανείς από όσους ξέρω, όλοι μου λένε μαλακίες. αλλά αν αγαπάς όντως κάποιον δεν αλλάζει...

μπορεί αν στο είπα αργά, μπορεί να μην είχε πλέον νόημα. αλλά ξέρεις... το εννοουσα. και δε θα σε άφηνα ΠΟΤΕ να φύγεις από τη σχολή σου, όσο και να το ήθελα, που το ήθελα για να σε βλέπω. άλλο ήταν το καλό για εσένα. έχω απορία, αν πίστεψες ποτέ αυτό.θα ήθλα να μαθαίνω καμιά φορά νέα σου, αλλά μόνο αν είσαι καλά και αν έχεις φίλους ρωτάω. τίποτα πιο προσωπικό. αφού ξέρω ότι δε θες καμία σχέση μαζί μου... :-(
και από ότι βλέπεις... το τηρώ. και ας σκέφτομαι κάθε μέρα να σου στείλω να βρεθούμε εδώ και μήνες. ευτυχώς μένεις 780 χλμ. μακριά μου...

και ξέρεις, μένει η αδερφή μου σχεδόν απέναντι σου.. και κάθε φορά που πάω από εκεί δε γίνεται να μην κοιτάξω αν είσαι εδώ. εσύ άραγε με σκέφτεσαι ποτέ?
σου είχα αφήσει τις Ερωτικές Επιστολές του Προφήτη, το διάβασες? μου είχε πει η Βάσια στην Γ Λυκείου να το διαβάσω και πόσο μου άρεσε... ευτυχώς ξαναβρήκα το δικό μου, γιατί το άλλο δεν ήξερα πότε θα σε ξαναέβλεπα. έχεις και ένα μπλουζάκι μου, ελπίζω να υπάρχει. το θέλω...
είχες πει όταν έφυγες ότι θα το φορούσες και θα με σκεφτόσουν, αλλά επειδή δε νομίζω να συμβαίνει πια αυτό...
εγώ κοιμάμαι ακόμα με το Τσουκ, σχεδόν κάθε βράδυ όσο είμαι στην Αθήνα... κάτι βράδια που τα παίζω εντελώς του μιλάω, και νιώθω όμορφα. έχω τρελαθεί εντελώς ε?

ίσως. αλλά ακόμα θυμάμαι πως είναι να είσαι καλά, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πως είναι να το νιώθεις κιόλας...


φανταστικοί φίλοι, φανταστικές σχέσεις, φανταστικοί διάλογοι, φανταστική ευτυχία, πραγματική δυστυχία.

γιατί ρε συ έτσι? κάποτε ήμουν τόσα υποσχόμενο άτομο... δεν ξέρω. πόσοι χειρότεροι τα πήγαν καλύτερα. όλοι. γιατί έτσι? ίσως επειδή πίστευα ότι η κλίση και το ταλέντο είναι αρκετό για να πάνε τα πράγματα μόνα τους καλά όπως μέχρι το λύκειο, και βαριόμουν, και προτιμούσα να έχω μια σχέση έστω και βαρετή (όχι με εσένα...) από το να τολμήσω κάτι άλλο. και έχασα τόσα χρόνια.
όταν σε γνώρισα άρχισαν όλα, καλά και κακά.

τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο ξανά....

ΥΓ. εκείνη η μέρα κάτω από τη γραμματεία, στη γωνία... εκείνη τη στιγμή δε θα την ξεχάσω ποτέ. που σε κοίταξα και σου είπα "πόσο όμορφη είσαι? δεν υπάρχεις ρε..." το εννοούσα όσο τίποτα. και ήσουν...